Adsız cavab və ya qəlbi məhbus analar

           

          İlkin Rüstəmzadənin "Azadlıq" qəzetindəki "Adsız yazı"sını bu məqama kimi oxudum və sonra oxumaq istəmədim, şərh etmək istədim: "...Qarabağ qazisinin özünü yandırmasından yazmaq barədə də fikirləşirdim. Alınmadı. Nə yazasan? Bir-iki topa pul atdılar ortaya, millətin “tısı-pısı” yatdı. Mən azyaşlı uşaqlarla ailə başçısız qalmış qadını qınamaq istəmirəm..."

           Amma, İlkin bəy, qınamalıyıq axı. Bizim insanı şəhadət üçün böyütməyə cəsarət etməyən, əsgərlikdən sandıqda gizlədən, hərbi hissədə döyülərək öldürülmüş oğlunun susmaqla, ərini, qardaşını, qaynını, nə bilim daha kimlərini işdən çıxararlar, şərləyib tutacaqlar deyə, qanını batıran, bir çox hallarda mənəvi həqiqəti pul qarşılığında qəlbinin dərinliyinə gömən anaları qınamalıyıq axı.
          Bəzən mənə elə gəlir ki, II Cahan Müharibəsində SSRİ-yə qələbə çalmaqda yardımçı olan qəzəbli baxışlarla barmağın sovet insanına tuşlayan şəkildəki ana obrazı oldu. O obraz bizdə yoxdu. Nə də müharibə dövründə yox idi. Bəlkə də var idi, amma o da Qorkinin Dankosunun aqibətin yaşadı.
             Eh, əzizim, İlkin bəy, danışılası dərd deyil. Ölkədə divarın hər tərəfi türmədi. Allah bu millətin qapısın açsın!